'Midgard' van Steven Dupré, in wereldpremière te lezen in Stripgids 20

De voorbije jaren scheerde de Molse stripauteur Steven Dupré hoge toppen door in samenwerking met internationaal gerenommeerde scenaristen als Laurent Astier voor de in Frankrijk populaire ‘Kaamelott’-strip. Tussen al die drukke bezigheden door vond Dupré nog de tijd om aan zijn eigen stripproject ‘Midgard’ te werken. Stripgids 20, volgende week  terug te vinden in de openbare bibliotheken van de provincie Antwerpen, en later ook in de Vlaamse stripspeciaalzaken, brengt in wereldpremière de eerste 27 platen uit de strip.

“Deel 1 moet 241 pagina’s strip tellen. En de volgende delen zullen ook redelijk volumineus worden”, vertelt Steven Dupré. “Het lijkt me heerlijk om me eens niet langer tot een album van 46 of 54 pagina’s te moeten beperken. Maar op hoeveel delen het uiteindelijk zal uitdraaien kan ik nog niet zeggen. Ik mik op een totaal van 800 pagina’s, maar het kunnen er ook meer of minder zijn.” 

Er hebben al meerdere uitgevers interesse in ‘Midgard’ getoond, al zal een albumuitgave niet voor dit jaar zijn. “Momenteel heb ik helemaal geen tijd, maar de vorige jaren heb ik tussen twee ‘Kaamelott’-albums niet meteen veel om handen gehad”, verklaart de tekenaar de start van zijn stripproject. “Ik schat dat ik iets meer dan de helft van deel 1 getekend heb. Het scenario van dat deel was klaar, maar door een computercrash ben ik de laatste en complete versie kwijt. Ik moet dus nog een deel herschrijven om het opnieuw op die verloren versie te laten lijken”.

‘Midgard’ vertelt het verhaal over een buitenaards wezen dat op aarde terechtkomt. “Maar dan wel in de glorieperiode van de Vikingen. ‘Thorgal’ revisited, eigenlijk”, legt de tekenaar uit.  De strip is een mix tussen sciencefiction en mythologische elementen. “Sciencefiction ligt ver buiten mijn interessegebied, maar wanneer een verhaal er om vraagt, ga ik dat daarom niet uit de weg. En met de vikingmythologie keer ik met ‘Midgard’ toch een beetje terug naar mijn roots. ‘Wolf’ (eerste strip van Dupré, verscheen in Het Volk en Het Laatste Nieuws – nvdr) speelde daar ook al mee.”

De zwart-witstrip die in Stripgids 20 verschijnt, wordt uitgevoerd op romanformaat. “Dat werkt sneller”, aldus Dupré. ”Minder prentjes per pagina. Ik teken de pagina’s ook een pak kleiner dan voor mijn andere werk.”

Het weekblad Knack brengt deze week een uitgebreid interview met Gommaar Timmermans, die jarenlang in de stripwereld actief was onder het pseudoniem GoT. Een nog veel langere versie van ditzelfde interview verschijnt binnen twee weken in alweer het twintigste nummer van Stripgids, en begin september in het jaarboek van het Felix Timmermansgenootschap. 

In het interview blikt Gommaar, de enige zoon van schrijver Felix Timmermans, naar aanleiding van zijn 80ste verjaardag terug op zijn carrière. Die startte in Ons Volkske en bracht hem uiteindelijk naar De Standaard, De Nieuwe, Avenue en Knack. In een uitgebreid dossier van 16 blz. blikt Stripgids terug op leven en werk van Timmermans met de tekenaar zelf, en laat het blad ook superfan Erik Meynen aan het woord over zijn bewondering voor het werk van de Lierse tekenaar, die hij als één van zijn grote voorbeelden noemt. 

Gommaar Timmermans debuteerde eind jaren ‘40 in Ons Volkske en het weekblad Kuifje, waarvoor hij verhalen schreef die geïllustreerd werden door Bob De Moor. In de jaren ‘60 schreef en tekende hij ‘Fideel, de Fluwelen Ridder’ voor de Patskrant, een kinderbijlage van de kranten uit de Standaard-groep. De reeks, die bedoeld was als kinderstrip, evolueerde echter zodanig dat ze het niet meer geschikt was voor het jonge doelpubliek en uiteindelijk gewoon in de krant zelf terechtkwam. In de Patskrant ontstond ook ‘Jonas en de wonderwinkel’, misschien wel de bekendste strip van de Lierenaar, vooral omdat ze ten grondslag lag aan een tekenfilmserie die gemaakt werd naar aanleiding van 25 jaar Vlaamse televisie. Uiteindelijk kwam GoT bij Knack terecht waarvoor hij o.a. ‘Iamboree’, een strip gericht op een volwassen publiek, maakte.

Het nieuwe nummer van Knack ligt nu in de krantenwinkels. Stripgids 20 ligt over twee weken in de openbare bibliotheken van de provincie Antwerpen, en later ook in de Vlaamse stripspeciaalzaken.

Jan Smet. (Foto Bart Van der Moeren)

Het fijne boekenmagazine Bladwijzer van de regionale zender RTV (Kempen-Mechelen) besteedde deze week ruime aandacht aan Jan Smet, de stichter van Stripgids, het Turnhoutse stripfestival en de Bronzen Adhemar/Vlaamse Cultuurprijs voor de Strip. Aanleiding was het feit dat Jan Smet een tijdje geleden een Stripvos kreeg voor zijn grote verdienste voor het beeldverhaal in Vlaanderen, hem toegekend door de Vlaamse Onafhankelijke Stripgilde (VOS), de beroepsvereniging van Vlaamse stripmakers.

Bladwijzer voelde niet alleen Jan Smet zelf aan de tand. Zonder dat de geestelijke vader van Strip Turnhout van iets wist, gingen ze ook bij Merho langs, de tekenaar en bedenker van ‘De Kiekeboes’. Merho stak uitgebreid de loftrompet over Jan Smet, en had niets dan mooie woorden over voor wat de founding father van ‘Turnhout Stripstad’ allemaal deed voor de wereld van het Vlaamse beeldverhaal. “Jan Smet werd in de jaren ‘70 en ‘80 door werkelijk iedereen geraadpleegd als dé stripkenner en -specialist. Het begon hem op de duur de strot uit te komen, denk ik, want voor alles en nog wat stonden ze aan zijn deur en vroegen ze zijn raad”, lacht Merho. “Er waren nog wel een paar andere figuren die rondliepen in de stripwereld en dingen deden, maar dat waren meestal mensen die zoveel mogelijk bij de tekenaars in de buurt wilden komen omdat ze uit waren op originele tekeningen. Dat was bij Jan niet het geval. Het ging hem om de interviews. Hij bestudeerde het werk van de tekenaars die hij interviewde heel goed, hij bereidde zich zeer grondig voor.”

Wie de reportage heeft gemist, kan de bewuste aflevering van Bladwijzer (waarin ook de Molse illustrator van kinderboeken Guido Van Genechten te gast was) bekijken op de boekensite van Knack, deBuren en het Antwerpse provinciebestuur.

Begin mei verschijnt zijn getekende Nietzsche-biografie op scenario van Michel Onfray, de meest gelezen filosoof van Frankrijk. ‘Nietzsche: Vrijheid scheppen’ is het vijfde stripboek op rij van Max Le Roy, die zijn vijfentwintigste verjaardag nog moet vieren. “Nietzsches levensverhaal is waargebeurd, maar leest bij Onfray als een roman. Het was zo beeldend opgeschreven, dat ik opnieuw de hele tijd zat te schetsen”, zegt Le Roy in een interview dat volgende week in Stripgids 19 verschijnt. Een voorpublicatie.

Meteen na het afronden van ‘Nietzsche’ heeft Max le Roy zich vol overgave op een nieuw project gestort. Zijn rugzak staat al klaar voor een reis van een maand door Vietnam. In de voormalige Franse kolonie gaat hij onderzoek doen voor ‘Dans la nuit la liberté nous écoute’ [In de nacht luistert de vrijheid naar ons], zijn nieuwe strip die volgend jaar bij Le Lombard moet verschijnen. Le Roy begint er meteen enthousiast over te vertellen: “Ik heb een Fransman ontmoet, Albert Clavier, die als soldaat naar de toenmalige kolonie Indochina is geweest. In Indochina is hij gedeserteerd. De Duitse bezetting van Frankrijk was toen net achter de rug en Clavier wist nog al te goed hoezeer hij de Duitsers had verafschuwd. Hij begreep waarom de Vietnamezen niet op de Fransen in hun land zaten te wachten. Dus is hij de jungle ingetrokken en heeft hij zich bij het Vietnamese verzet aangesloten.”

Ambitieus

Aan daadkracht en initiatief ontbreekt het Max le Roy niet, dat maakt zijn onstuitbare woordenvloed meteen duidelijk. Toch willen we eerst terugblikken op het recente verleden. Gelukkig heeft Le Roy nog even tijd voor hij naar het vliegveld vertrekt. Met dezelfde energie waarmee hij op het punt staat af te reizen, legde hij twee jaar eerder contact met Michel Onfray. De Franse filosoof geniet ook in Nederland en Vlaanderen bekendheid dankzij boeken als ‘Levenskunst’ en het ‘Antihandboek voor de filosofie’ (rijk geïllustreerd door stripmaker Jochen Gerner), waarin hij scholieren prangende vragen voorlegt als: waarom lijkt je school op een gevangenis? Onfray heeft een uitgesproken hekel aan de ivoren toren van waaruit veel beroepsfilosofen opereren. Hij vindt het denken te belangrijk om het aan beroepsdenkers over te laten. Vanuit die geest, om een nieuw publiek tot denken aan te zetten, schreef hij een filmscenario over het leven van een van zijn grote ‘denkmeesters’, Friedrich Nietzsche (1844-1900). De film zou door omstandigheden – ‘onverenigbaarheid der ideeën’ tussen filosoof en filmmaker – nooit worden gerealiseerd. Begin 2008 verscheen Onfrays scenario in boekvorm: precies op tijd voor Max le Roy.

De stripmaker weet nog goed hoe hij dit boek, ‘L’innocence du devenir’ (De onschuld van het worden), in handen kreeg. Hij barst los: “Eerder had ik Nietzsches ‘Aldus sprak Zarathoestra’ gelezen. Gewoon uit persoonlijke interesse, dat is zo’n invloedrijk werk. Tijdens het lezen had ik spontaan allerlei schetsen gemaakt. Zarathoestra is een erg aansprekend personage: een soort messiasfiguur die alleen in een grot woont en van zijn hoge berg neerdaalt om te reizen en te verkondigen dat God dood is. Een profeet met een lange baard – ik heb in India gereisd en zag meteen een Indiase heilige, een sadhoe, voor me. Het leek me geweldig er iets mee te doen, maar ik vond het project te ambitieus voor mij alleen. Toen zag ik in een boekhandel Onfrays boek liggen. Ik las het in één ruk uit. Onfray maakt korte metten met het clichébeeld van Nietzsche als een gevaarlijke, antisemitische denker. Dat is het beeld dat zijn zus en de nazi’s later hebben opgeroepen. Onfrays biografie corrigeert die mythe. Zijn boek biedt een mooie visie op Nietzsche als schrijver én als reiziger. Een visie op de denker die precies het juiste evenwicht weet te vinden tussen ideeën en metaforen, beelden en begrippen, en de eenzelvige profeet die afstand neemt van het kuddedenken en maatschappelijke en religieuze dogma’s. Nietzsches levensverhaal is waargebeurd, maar leest bij Onfray als een roman. Het was zo beeldend opgeschreven, dat ik opnieuw de hele tijd zat te schetsen.” (TD)

Het volledige interview leest u in Stripgids 19.

‘Urbanus’-tekenaar Willy Linthout, winnaar van de Bronzen Adhemar 2009/Vlaamse Cultuurprijs voor de Strip, werkt aan een vervolg op zijn striproman  ‘De jaren van de olifant’, een autobiografisch geïnspireerde strip over een vader die de zelfdoding van zijn zoon probeert te verwerken.  In Stripgids 17, het tweemaandelijks gratis tijdschrift van Strip Turnhout, zijn de eerste twintig pagina’s van dit vervolg te lezen.

In oktober verscheen bij Manteau/Meulenhoff de integrale versie van Linthouts ‘De jaren van de olifant’. In het vervolg van de strip lezen we de verdere lotgevallen van het hoofdpersonage Karel.

In de nieuwe Stripgids, die bijna helemaal in het teken staat van het Strip Turnhout-festival,  komen verder ook Marguerite Abouet (‘Aya uit Yopougon’), Delaf en Dubuc (‘Mooie Navels’), Linthout en Urbanus, Milo Manara en Scott McCloud aan het woord.  Leen Huet wijdt uit over ‘Mamette’ en Erik Vlaminck haalt herinneringen op aan Marc Verhaegen en Erik Meynen.  Daarnaast zijn er strips van Kim, Cromheecke en Letzer, Nix, Serge Baeken en Urbanus en Stallaert. Stripgids 17 ligt vanaf deze week in de Antwerpse openbare bibliotheken en in de loop van de volgende weken in de Vlaamse stripspeciaalzaken.

‘Mooie navels’, de vooral bij tienermeisjes erg populaire strip van het Canadese duo Delaf en Dubuc, wordt wellicht een televisieserie. Dat zeggen de twee stripmakers in een interview dat binnen twee weken in het novembernummer van Stripgids verschijnt. De onderhandelingen met de producent zijn op dit moment aan de gang. Het zou niet om een animatieserie, maar om een live action-verfilming gaan.

“Dat is veeleer een probleem van format”, zegt Delaf. “Blijkbaar haakt het jonge publiek van de leeftijd dat ‘Mooie navels’ leest, vrij snel af bij een tekenfilmserie. Bij een live action verfilming, met echte acteurs en actrices, is dat minder het geval. Op dit moment onderhandelen we met een producent over zo’n televisiebewerking. Misschien maken we een geanimeerde generiek, waarin je de vormgeving van de strip terugvindt, maar een tekenfilmversie is op dit moment geen optie. Omdat er nog niks getekend is, is het wellicht nog te vroeg om het er al uitgebreid over te hebben. Een planning is er bijvoorbeeld nog niet, daar is het veel te vroeg voor.”

Als de verfilming er komt, wordt het wellicht een Canadees-Europese co-productie. Delaf: “De strip is in Quebec erg populair, en om er een versie met Franse actrices (met Frans accent) uit te gaan zenden, zou echt geen goed idee zijn. Ik vermoed dat we een double tournage zullen moeten doen, met twee ploegen actrices. Eén voor de Europese markt, en één voor Canada.”

De 16de Stripgids is net uit en biedt een waaier aan onderwerpen aan. In dit nummer sprak Stripgids met Claus Scholz en Martin Lodewijk over 50 jaar ‘De Rode Ridder’. Ook interviews met Baru, Charles Burns, Brecht Evens en Posy Simmonds vindt u terug in dit magazine. ’Kiekeboe’-tekenaar Merho kruipt voor een keer in de huid van de vragensteller.

Vragenbeantwoorder van dienst is striplegende Marc Sleen. Leen Huet heeft het over Madam Pheip en Lukas De Vos over Olrik. Jan Baetens neemt afscheid van Martin Vaughn-James. Verder ook nog een voorpublicatie van Ken Broeders’  ’Apostata’ en het kortverhaal ‘Alvearium’ van Marcel Ruijters.

De cover is trouwens van de hand van striptekenaar én De Rode Ridder-fan Stedho.

Stripgids kan u gratis terugvinden in uw Stripspeciaalzaak , Antwerpse bibliotheek of in uw brievenbus.

Cosey. (Foto Bart Van der Moeren)

Cosey: Een schrijver móet een voyeur zijn. Dat is goed voor een schrijver. Manipulator zijn, dát is slecht. Je mag niet de nood voelen om je personage helemaal zelf te construeren, en heer en meester te zijn van al wat er gebeurt. Mij interesseert dat niet. Maar voyeurisme, dingen laten zien die hij zelf niet wil laten zien, dat is de échte inspiratie. Voyeurisme is dus wenselijk. De schrijver moet in ieder geval een goed observator zijn.

Stripgids: Heeft het personage dan nog veel geheimen voor u?
Cosey: Ja, al zijn toekomstige avonturen. Daar heeft hij het nog niet over. (lacht)

Stripgids: Hij heeft niet alleen een toekomst. Maar ook al een verleden, zoals te lezen in veertien albums. Belemmert dat de vrijheid van de auteur niet?
Cosey: Uiteraard. Daarom voel ik me ook veel beter bij het maken van one-shots, stripromans waarin je personages onbeschreven bladen zonder verleden zijn. Een personage met een verleden, dat is een belemmering. Een hoop dingen zijn niet meer mogelijk. Een hoop deuren zijn al gesloten. Ik kan met Jonathan geen verhaal maken waarin hij Tibet voor het eerst ontdekt. In ‘De azuren Boeddha’ komt een personage in de Himalaya aan als hij 14 jaar oud is. Van Jonathan weet de lezer dat hij voor het eerst naar Tibet kwam toen hij een jaar of 18-20 was, met zijn motorfiets. Hij kan op zijn veertiende Tibet dus niet ontdekt hebben. Een deur die gesloten is, dus. Het is dus ook veel gemakkelijker om one-shots te maken. Alles is mogelijk.

Stripgids: Toch keert u met dit veertiende album terug naar ‘Jonathan’?
Cosey: Omdat ik zeer op hem gesteld ben. Ik ben van oordeel dat hij nog steeds niet alles verteld heeft wat hij te zeggen heeft. Ik zal in de toekomst nog verhalen over Jonathan maken. Maar ik zal dat pas doen als ik iets bijzonders te vertellen heb.

Stripgids: Hoe zou u zelf de band tussen Jonathan en zijn bedenker omschrijven?
Cosey: (lacht) Als een mysterie. Ik laat het, ook wanneer ik beschrijf hoe ik hem heb ontmoet, in het midden of hij iemand anders is of een deel van mezelf. In ‘Zij, of Tienduizend Vuurvliegjes’ schrijft hij me brieven. Het is een gegeven dat ik amusant vind, dat ik exploreer. Het is als een kinderspel, waarbij je voorwendt een cowboy of een indiaan te zijn. Kinderen vertellen mekaar verhalen die ze zelf geloven.

Stripgids: Gaat u zijn brief beantwoorden?
Cosey: Mijn antwoord zijn mijn tekeningen. Toen ik aan het scenario werkte heb ik me de vraag ook gesteld. Toen heb ik beslist dat ik het in dit album zelf niet zou doen. Maar het is niet onmogelijk dat ik hem ooit een brief zal schrijven.

Het volledige interview vindt u in Stripgids 13.

(Foto Bart Van der Moeren)

Hij werkt al jaren met internationale topscenaristen als Jean Dufaux, Jean Van Hamme en Stephen Desberg, en heeft reeksen als ‘S.O.S. Geluk’, ‘Giacomo C.’ of ‘Samba Bugatti’, stripromans als ‘Mister Black’ en zelfs een reeks paginagags van ‘Ton en Tinneke’ op zijn indrukwekkende palmares staan. RONALD GROSSEY sprak voor Stripgids met Griffo (°1949), alias de geboren Antwerpenaar Werner Goelen, de tekenaar die begin dit jaar nog werd genomineerd voor de Bronzen Adhemar. En die zich sinds kort ‘Chevalier des Arts et des Lettres’ mag noemen, met dank aan de Franse minister van cultuur.

Griffo: Ik was 15 toen ik aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten begon. Ik werd toegelaten omdat ik dat jaar toch 16 werd. Nu is die opleiding gelijkgesteld met het humaniora-onderwijs, toen was dat nog niet het geval. Zowel inhoudelijk als statutair. Vakken als kunstgeschiedenis, perspectieftekenen en geschiedenis werden op een degelijke manier behandeld. Maar bijvoorbeeld wiskunde en talen, dat was heel pover.

Stripgids: Je studeerde in 1971 af…
Griffo: … en toen viel het grote zwaard van Damocles naar beneden. Den troep! Ik moest naar het leger. Er gingen wervingsformulieren rond voor Australië, waar men jonge tekenaars zocht om aan een animatiefilm te werken. Beter dat dan naar het leger, dacht ik. De officiële documenten waren in orde, maar een week voor mijn vertrek vroegen vrienden me: “Ken je Ercola, het Experimental Research Center of Liberal Arts? Die mensen houden zich bezig met grafisch werk en strips. Ze zoeken nog medewerkers.” Van Ercola had ik nog nooit gehoord, maar tijdens één van de legendarische Beiaardconcertavonden in Antwerpen heb ik die mensen dan ontmoet. De ramen stonden open, de beiaard van de kathedraal schalde door de Vlaaikesgang, een glaasje champagne erbij… en hopen enthousiasme. Dat werkte natuurlijk aanstekelijk. Tot op dat moment kende men in Vlaanderen enkel de familiestrip, terwijl in Frankrijk bladen als Pilote al volop aan het experimenteren waren geslagen. Het was de tijd van de hippies en alles was mogelijk.

Het was de tijd van de hippies en alles was mogelijk.

Stripgids: Was je zelf een hippie?
Griffo: Als je in 1965 naar de academie ging, dan kwam je ook automatisch in de Antwerpse hippiescène terecht. En in cafés zoals De Muze. Ik ben nooit een echte hippie geweest, maar die tijdsgeest laat wel sporen na natuurlijk. Ik heb mijn papieren van het leger kapotgescheurd, ben bij Ercola begonnen en heb daar aan het tijdschrift Spruit meegewerkt. Totaal onleesbaar en onbegrijpelijk, maar voor ons je van het.

Stripgids: Tekende je die strips op scenario van anderen?
Griffo: Eigenlijk was er geen scenario. Dat was vrij revolutionair, als principe toch. (lacht) In wezen wilden wij het Amerikaanse undergroundsysteem imiteren: we maakten samen een scenario, met de nodige hulpmiddelen, (lacht) totaal onbegrijpelijk. Iemand maakte dan de potloodtekeningen van de figuren, iemand anders de decors, nog iemand anders deed de inkting… enzovoorts. Degene die het mooiste kon schrijven, zorgde voor de lettering. Puur experimenteel allemaal, maar heel plezant. Ik ben drie jaar bij Ercola geweest en was ondertussen afgekeurd voor het leger.

Stripgids: Wel heel veel enthousiasme, maar weinig geld neem ik aan.
Griffo: Géén geld. We hadden een lopende rekening bij de melkboer. De ouders van een collega, Luc Carlens, die aanvankelijk in het Seminarie intrad maar achteraf revolutionair was geworden, woonden op ‘den buiten’. Zij kwamen regelmatig langs met gerookt spek of een casserole met erwtensoep die in de keuken werd opgewarmd. En die keuken stonk naar leeuw, want de vorige huurder had een jong leeuwtje, dat opgesloten zat in de bel étage. Maar ja, de eigenaar had wel veel sympathie voor de artistieke bende en we huurden het pand heel goedkoop.

Stripgids: Was na drie jaar the party over?
Griffo: Na drie jaar kwam er iemand langs van het weekblad Kuifje die tekenaars ronselde. In die tijd moest je striptekenaars nog onder de straatstenen zoeken (lacht). Binnen Ercola had ik de beste referenties, want ik bewonderde de Franstalige klassiekers: ‘Baard en Kale’, ‘Rik Ringers’… Die man nodigde mij uit voor een gesprek met André Franquin en Michel Noirret, een Parijse chansonnier die ook scenario’s schreef. Ze vroegen me of ik bereid was om ‘Ton en Tinneke’, de strip die Franquin in het weekblad Kuifje had gelanceerd, te tekenen. Eerlijk gezegd kende ik ‘Ton en Tinneke’ niet, maar ik nam de opdracht aan, want ik moest elke maand de eindjes aan elkaar zien te knopen.

Toen ik met Franquin, een onwaarschijnlijk sympathieke man, in contact kwam, was hij al een vedette. Hij vertelde me: “De kleine Citroën die ik tekende was het autootje van mijn jeugd.

Stripgids: Las je zelf Kuifje?
Griffo: Neen, want die albums waren te duur. Mijn ouders kochten de afwisselend in blauw en bruin gedrukte ‘Suske en Wiske’-albums en de boeken van ‘Nero’. Die waren goedkoper. Die mooi gekleurde ‘Kuifje’-albums kwamen hooguit eens bij een Kerstmis of Nieuwjaar op tafel.
Toen ik met Franquin, een onwaarschijnlijk sympathieke man, in contact kwam, was hij al een vedette. Hij vertelde me: “De kleine Citroën die ik tekende was het autootje van mijn jeugd. Teken jij maar iets anders, jij bent een paar generaties jonger.” Ik heb dan een Volkswagen Kever genomen. Franquin verzekerde scenarist Noirret en mij dat we met de strip alles konden doen wat we wilden. Dat heb ik dan ook letterlijk genomen. En zo belandden Ton en Tinneke in hetzelfde bed. De ouders van de Kuifje-lezers waren daar niet mee akkoord. En de redactie al helemaal niet.

Stripgids: Dat is dus toch geen indianenverhaal?
Griffo: Neen, helemaal niet. Dat was de reden dat ik ermee gestopt ben. Ik had nog wel enkele verhalen voor de Kuifje-pockets getekend, sommige op eigen scenario, maar ik kon gewoonweg niet leven van het tekenen van strips. Ik had bovendien een hekel aan de schoolmeesterachtige houding van de redactie. Ik beschouwde Kuifje eerder als een leerschool en vooral als een manier om in de Franstalige stripmiddens binnen te geraken, wat toen niet echt lukte.
Ik wist dat Vandersteen een studio had, maar ik had helemaal geen zin om elke dag Lambikken te tekenen, hoewel ‘Suske en Wiske’ de strip van mijn jeugd was. Ik heb dan tien jaar lang in de gouden tijd van de reclame in de publiciteitssector gewerkt. Ik tekende toen ook karikaturen van rocksterren voor onder andere Humo, storyboards voor reclamefilms en vooral ‘aerograph’-werk. Ik verdiende met relatief weinig werk veel geld en begon te reizen. Negen maanden door Brazillië, zeven maanden door het Midden-Oosten, zes maanden Haïti… Mijn vrouw en ikzelf waren constant op reis.
Tot ik op een bepaald moment vond dat ik toch wat meer sedentair moest gaan leven en in Nederland ging wonen. Voor een Nederlandse uitgeverij illustreerde ik toen Italiaanse stationsromans. Dat ging al meer in de richting van strips. Het verdiende niet slecht, maar ik nam die opdracht niet ernstig omdat ik dacht dat je van zo’n mooi beroep als strips tekenen toch niet kon leven.

Stripgids: Was het toen al jouw bedoeling om striptekenaar te worden?
Griffo: Ja, ik heb mijn eerste strips samen met een vriend op de academie getekend. We waren toen helemaal into de esoterische strip, zeer symbolisch. Je kan er mijn huidige stijl niet in terugvinden, het was allemaal vrij grafisch, een beetje geënt op animatiefilmpjes van ‘Monty Python’ en de Tsjechische animaties uit die tijd, van die gravures uit 1900 die bewogen. In de academie werd dat niet in dank afgenomen. Strips, dat was gewoonweg geen kunst met de grote K. Het werd met een scheef oog bekeken. Alleen één leraar, Toon van Homme, had interesse en kwam met heel boeiende ideeën die de kern van de strip raakten. Hij gaf me de opdracht: “Een strip is beweging. Teken dus een figuur, zonder decor, zonder vloer, gewoon in de ruimte, zodanig dat die net op het punt staat te vallen.” Ik moest dus proberen het zwaartepunt te zoeken, wat niet makkelijk was, want waar moest ik beginnen? Ik heb dagen gewerkt om dat punt te vinden. Van Homme was een heel interessante man die me deed nadenken over het concept strip.

Het volledige interview vindt u in Stripgids 15

• Pascal Boutsen
• Karin Tilmans
• Veerle Coumans

Zij mogen het album eerstdaags in hun postbus verwachten.