Strips over het Verre Oosten. Ondanks de recente toevloed van manga blijft de gemiddelde Europeaan schijnbaar problemen hebben om zich in te leven in de exotische couleur locale. Deze ‘Sjanghai’ gaat hier jammer genoeg geen verandering in brengen. Scenarist Mariolle (in La Douce France redelijk populair met zijn reeks ‘Pixie’) legt de focus op het begin van de 20ste eeuw, een op zich boeiende periode, aangezien China hier op een belangrijk keerpunt in zijn geschiedenis staat: de overgang van keizerrijk naar volksrepubliek. Hoewel dit aspect zijdelings aangehaald wordt, ligt de nadruk nog maar eens op opium en Chinese maffia, iets waar Hergé in 1946 nog mee scoorde, maar wat nu echt wel herkauwde oude koek is. Moest de auteur er nu nog een meeslepend en coherent verhaal van weten te maken, hadden we dit nog met de kimono der liefde kunnen bedekken, nu kunnen we alleen maar stellen dat hij niet geslaagd is in zijn toch wel ambitieus opzet.
De onbekende Tisseron bewijst met zijn covertekening dat hij schoon kan tekenen en ook zijn binnenwerk begint vrij sterk. Gaandeweg vermindert echter de kwaliteit en begint zijn flou artistique serieus op de zenuwen te werken. De tijd dat we bij het gele gevaar aan China dachten en niet aan hepatitis, is alweer even voorbij. (MS)
Mathieu Mariolle en Yann Tisseron
‘Sjanghai 1: Het Regenkind’, Glénat, 56 blz., €15,50.
**
5 December 2010, 20:35
kurt
Een ‘beast of burden’ is –naast een megahit van de Stones – een dier als een os of ezel dat gebruikt wordt om zware lasten te transporteren. De beasts uit ons album zijn echter een groepje honden en één kat die avonturen meemaken in de ‘Twilight zone’ en die Scoobidoogewijs heel wat mysteries oplossen. Verwacht echter geen flauwe Casperachtige creaturen, maar vintage horror, zodat enige parental guidance in deze zeker aangewezen is. In acht korte verhalen wist scenarist Dorkin mijn aanvankelijke bezwaren zonder problemen van tafel te vegen. Hij slaagt erin om al die beesten een eigen smoel te geven en je zo onbewust je eigen favoriet te laten kiezen (en ja, ik ben een kattenmens). Tel daar nog de prachtige aquarellen van Thompson bij en je hebt hier met een heuse topper (én een van mijn persoonlijke favorieten van 2010) te maken.
In de VS van A zijn de auteurs al overladen met prijzen (waaronder enkele Eisner Awards) en de eerste druk was in een mum van tijd uitverkocht. Misschien is het tijd om den Amerikaan nog eens een keer gelijk te geven. Dat was ook alweer van 1945 geleden. (MS)
Evan Dorkin & Jill Thompson
‘Beasts of burden: Animal rites’, Dark Horse Books, 184 blz., ca €20. (Engelstalig)
*****
5 December 2010, 18:34
kurt
De achterflap van ‘Laatste pompstation voor de snelweg’, de bewerking van de policier van Hugues Pagan door Mako en Didier Daeninckx, belooft een spannend verhaal over politiek en intrige, waarbij een eenzame rechercheur op zijn eentje het systeem aanpakt. In het kort: dit boek is niets van dat alles.
Door een traumatiserend voorval tijdens één van zijn opdrachten is de naamloze hoofdfiguur uit dit verhaal elke motivatie en zin in zijn werk of in zijn leven in het algemeen, kwijt. Hij heeft ruzie met iedereen in zijn omgeving, drinkt zich elke avond lazarus en slaagt er niet in een volwassen relatie vol te houden. Als hij betrokken wordt bij de zelfmoord-of-toch-niet van een belangrijk politicus, gaat het van kwaad naar erger.
Om de plot is het dit boek blijkbaar niet te doen. Het bovenstaande kon ik eerlijk gezegd pas plaatsen dankzij de flaptekst. Het boek zelf is een lange, onafgebroken kankertirade op alles wat beweegt, waarbij het hoofdpersonage ook zichzelf niet ontziet. Alles laat onze held Siberisch, hij heeft “overal maling aan”. En bovendien spreekt hij nog een soort namaak-stoer taaltje, of zouden kerels in het milieu het echt over “jokers”, “blaffers” of “aftaaien” hebben?
De tekeningen van Mako zijn onbehouwen, maar passen wel in het genre. Jammer genoeg kunnen ze het boek niet redden. (WL)
Mako/Daeninckx/Pagan
‘Laatste pompstation voor de snelweg’, Casterman, 98 blz., €18.
**
5 December 2010, 18:27
kurt
