Strip Turnhout

De tentoonstelling ’Leemans door Leemans – Een verteller vertelt’, die eind 2009/begin 2010 nog te bezichtigen was in het Belgisch Stripcentrum, is de komende maanden te bewonderen in West-Vlaanderen. De expo zet de veertigjarige carrière van stripauteur Hec Leemans in de kijker die bekendheid verwierf als auteur van o.a. ‘FC De Kampioenen’ en ‘Bakelandt’.

Leemans’ carrière start in 1969 met de James Bond-achtige strip ‘Brian Howell’ waarvoor hij het scenario leverde aan tekenaar Sylvain Polfliet. Begin de jaren ‘70 vervulde Hec Leemans zijn dienstplicht maar ook toen verscheen een strip van zijn hand. ‘Jager Jansen’, een strip die het jaar voordien door ’De Kiekeboes’-tekenaar Merho werd verzonnen, verscheen in het legertijdschrift Shako. Vanaf dan ging zijn carrière in een stroomversnelling. Strips als ‘Circus Maximus’, ‘Kowalsky’ en ‘Nino’ werden aan zijn curriculum toegevoegd maar het meest bekendheid verwierf hij met zijn reeksen ‘Bakelandt’ en ‘FC De Kampioenen’. De tentoonstelling ‘Leemans door Leemans – Een verteller vertelt’ laat de bezoeker kennismaken met enkele facetten van de mens Leemans via citaten, originele platen, creaties en een unieke blik in de boekenkast van de stripauteur.

De expo is van 28 september tot en met 22 oktober 2010 in de Raadzaal van het gemeentehuis van Ichtegem en van 2 november tot 30 november 2010 in de bibliotheek van Oostkamp.    

Alledaagsheid is in wezen diep tragisch. Gelukkig is de communicatie daarover zo ongericht, dat elk potentieel drama, elk misverstand, elk tekort melodramatische trekjes krijgt – slapstick in het ergste geval. Peter Van Straaten is al jaar en dag de blueszanger van het kleine ongeluk. Hij laat zijn eenvoudige, gestreepte personages hardop zeggen wat je eigenlijk alleen hoort te denken.

In een bedrijfsomgeving (zijn vorige bundel: ‘Hoe was je dag schat?’ uit 2009) lenen de collega’s en de balsturige bewindvoerders zich tot platvloers seksisme, overspel, en profitariaat. De échte werkelijkheid die schuilgaat achter grafieken, achter meerwaarde en functioneringsgesprekken. In zijn nieuwste bundel komt de tragiek van de kleinzielige kleinering naar boven, de onmacht om met mildheid met elkaar om te gaan. Elke medemens is een slechtgevooisd voyeur, met alleen persoonlijke schaamte als resultaat.

De mooiste staat op bladzijde 45. Twee knaapjes verborgen in het gras. Zegt de triestigste: “Wanneer gaan ze nou eindelijk neuken? Ik moet om zes uur thuis zijn.” De macht der gewoonte, de conventies van de sociale verhoudingen, de sleur van de opvoeding, dat is het thema van Van Straaten. Met als gevolg dat niemand ooit volwassen wordt. Of wil worden. Katjes knijpen in het donker, als pa en ma van huis zijn (en helaas te vroeg terugkomen), of met ongemakkelijke aanspraak en gebaren. “Nu? Zeg, alsjeblieft. Ik heb net het bed opgemaakt.” “Kleed je aan Dick. Mijn ouders willen je zien”  “Noemen jullie dàt huiswerk maken?” “Betrapt! Jij zit stiekem te lezen.” Je kunt er met weinig verbeelding zelf een scène de la vie ordinaire bij voorstellen.

Van Straaten is het sterkst in onrechtstreeks commentaar. Daarom gebruikt hij geregeld de afwezige derde. Het broertje. Het vorige lief. De vrijer in bed. “Hoe vond je mijn moeder ?” En dan hoeft de titel van deze bundel geen betoog meer. (LDV)

Peter Van Straaten
‘Weet mama hier van?’, Vrijdag, 160 blz., €14,90.
**** 

De lotgevallen van de gitaar van Bo Diddley zijn heel spannend, maar ze zijn toch maar een excuus om ons van de rauwe kant van het leven in de Parijse banlieues te laten proeven. Vrolijk word je er niet van. Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt.

De gitaar wordt gevonden door een zwarte jongen met basketambities, maar al snel is het een betaalmiddel voor junkies en hoeren. De eersten zijn voortdurend op zoek naar geld voor hun volgende shot, de laatsten naar een goedkoop bed voor de volgende nacht. Iedereen lijkt wel te snappen dat het om een duur collectors’ item gaat, maar niemand heeft de tijd om er het geld van te maken dat het ding waard is. En als de echte verzamelaar er dan lucht van krijgt, worden er moorden voor gepleegd.

Goed geschreven (Marc Villard), goed getekend (Chauzy), uitgebalanceerd verhaal met alle verrassende bochten en wendingen die nodig zijn. Dat alles overgoten met het onbarmhartige cynisme van de personages, stuitend in woord en daad. Een bloemlezing: de commissaris bezorgt het illegale hoertje papieren in ruil voor anaal verkeer (“Iedereen zit wel ergens verlegen om”); de straathoekwerker dealt ook zo’n beetje, uit medelijden; de infiltrant raakt verslaafd aan de spuit en sterft aan een dosis slecht spul. Dat vraagt om bloedige wraak.

Wees gerust, deze strip leg je niet weg. (IV)

Marc Villard & Chauzy
‘De gitaar van Bo Diddley’, Casterman, 94 blz., €17.
****